‘Zedenloosheid in de religieuze stad’. De kop staat op de voorpagina van de krant Le Populaire boven een schimmige foto waarop twee mannensilhouetten op het punt staan elkaar te kussen. Net als in 38 andere Afrikaanse landen is homoseksualiteit in Senegal strafbaar en dankzij een oplettende inwoner van de heilige stad Darou Mouhty – een religieus centrum van de islamitische Mouridische broederschap – lopen er weer vijf ‘geperverteerden’ minder op straat. Volgens de krant zijn de inwoners van Darou Mouhty geschokt ‘dat er zich onder hen mensen bevinden die zich overgeven aan hun perfide afwijking’. De journalist zelf spreekt over ‘actes contre nature’ en noemt de opgepakte mannen ‘schelmen’.
Het is niet de eerste keer dat de pers in Senegal zich rond een zaak met homoseksuelen van zijn minst objectieve kant laat zien. In december 2008 werden negen mannen opgepakt op verdenking van ‘onfatsoenlijk en onnatuurlijk gedrag’ en ‘lidmaatschap van een criminele organisatie’. Voor deze twee overtredingen kregen zij in eerste instantie de maximumstraf van 8 jaar cel. Gebrek aan bewijs leidde in april tot vrijlating. Sommige media waren hier niet over te spreken, de negen mannen werden ‘aidsverspreiders’ genoemd en op de radio werd opgeroepen hen ‘en iedere andere mogelijke homoseksueel’ aan te vallen en met stenen te bekogelen.
Zoals in veel andere Afrikaanse landen wordt homoseksualiteit ook in Senegal door een meerderheid beschouwd als een Westerse afwijking, een uitvloeisel van de decadente levensstijl en goddeloze moraal van de voormalige kolonisten. Deze ‘on-Afrikaansheid’ van homoseksualiteit wordt ‘bewezen’ in historische studies, waarin wordt getoond hoe de kolonisatie de Afrikaanse bevolking heeft geperverteerd. Deze gedachtegang klopt in zoverre dat met de kolonisten het etiket homoseksualiteit werd geïntroduceerd. Bekend is dat voor de kolonisatie de zogenaamde góor-jiggéen (letterlijk: man-vrouwen) in Senegal een belangrijke rol speelden bij ceremonies en niet werden gehinderd in het tentoonspreiden van hun vrouwelijkheid. Inmiddels zijn de góor-jiggéen homoseksuelen geworden, en daarmee vijanden van de islamitische en Afrikaanse moraal.
Van een relatief veilig land met een gedoogbeleid voor homoseksuelen (doe wat je wilt zolang je het niet openbaar doet) dreigt Senegal nu te veranderen in een land met een actief repressiebeleid. Het zal er ook mee te maken hebben dat Senegalese homoseksuelen niet langer onzichtbaar willen zijn. Dit bleek vorig jaar al toen sensatieblad Icone foto’s publiceerde van een geënsceneerd homohuwelijk in Dakar. Ophef alom. Maar ook specifieke homo-organisaties schieten als paddenstoelen uit de grond. Hiermee snijden de organisaties zichzelf nog wel eens in de vingers. Zo werd een organisatie die aandacht vroeg voor het aidsprobleem onder homoseksuelen onbedoeld de aanstichter van het idee dat het homo’s zijn die de ziekte hebben verspreid. Het is een precaire vraag wat nu de beste tactiek is voor deze homo-organisaties: shock and awe, of afwachten tot de storm is geluwd?
2 reacties tot nu toe
Plaats een reactie
Het blijft schokkend dat het homo-zijn in vele landen niet getolereerd, geaccepteerd wordt. Respect voor de mens, of we het nu hebben over homo- of heteroseksuelen, vrouw en man, mensen uit verschillende kasten etc, daarvoor zullen we te allen tijde moeten strijden!
Reactie door Marga augustus 7, 2009 @ 6:26 amGoed dat deze onderwerpen op jouw blog aan de orde komen.
Marga
Toevallig net de film Maurice gezien, over homosexualiteit in Engeland begin 1900. Toen werd geadviseerd naar Frankrijk of Italie te gaan. Blijkbaar heeft Senegal meer last van de islam dan van het Franse verleden.
Reactie door Marga augustus 7, 2009 @ 4:06 pm